Στις αρχές του 19ου αιώνα, ένα ξύλινο πάνελ ήταν τοποθετημένο μπροστά από τον οδηγό ενός έλκηθρου ή μιάς άμαξας, να τον προστατεύσει από τη λάσπη ή τις πέτρες που προέρχονταν από τις οπλές των αλόγων.

Αυτό το προστατευτικό πάνελ, δεν παρείχε καμία πρόσθετη λειτουργία εκτός από μία χειρολαβή που βοηθούσε την είσοδο του οδηγού και ένα μικρό κλιπ, το οποίο ασφάλιζε τα ηνία των αλόγων, όταν δεν ήταν σε χρήση.
Όταν στα τέλη του 19ου αιώνα, κατασκευάστηκαν οι πρώτες άμαξες που διέθεταν κινητήρες τοποθετημένους κάτω από τον οδηγό, μερικά μοντέλα όπως η Daimler Stahlradwagen, διατήρησαν τα προστατευτικά ξύλινα ταμπλό, για την προστασία των επιβατών από οτιδήποτε έστελναν οι εμπρός τροχοί του αυτοκινήτου.

Ωστόσο, καθώς ο σχεδιασμός του αυτοκινήτου εξελίχθηκε και ο κινητήρας τοποθετήθηκε μπροστά από τον οδηγό, το ταμπλό έγινε πίνακας που προστάτευε τους επιβαίνοντες από τη θερμότητα και το λάδι του κινητήρα.
Με τη σταδιακή αύξηση της μηχανικής πολυπλοκότητας, αυτός ο πίνακας σχημάτισε μια βολική θέση για την τοποθέτηση των μετρητών και των δευτερευόντων χειριστηρίων και αυτό εξελίχθηκε στον σημερινό πίνακα οργάνων, διατηρώντας όμως το αρχικό όνομά του.

Το 1901, το πρώτο αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής, το Oldsmobile Curved Dash (που έμοιαζε περισσότερο με άμαξα), πήρε το όνομά του από τo ταμπλό του, το οποίο ήταν καμπύλο, όπως αυτό ενός έλκηθρου.
Το 1937, τα αυτοκίνητα των Chrysler, Dodge, DeSoto και Plymouth ήταν εξοπλισμένα με επίπεδο ταμπλό ασφαλείας, τοποθετημένο πάνω από το ύψος του γόνατου του οδηγού και διέθετε όλα τα χειριστήρια τοποθετημένα επάνω του (padded dashboards).

Αυτού του τύπου τα ταμπλό, υποστηρίχθηκαν από τον πρωτοπόρο της ασφάλειας αυτοκινήτων Claire L. Straith.
Από το 1940 και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’60, οι Αμερικανοί κατασκευαστές αυτοκινήτων και οι μιμητές τους, σχεδίαζαν όργανα ασυνήθιστου σχήματος σε ένα ταμπλό φορτωμένο με χρώμιο και διαφανές πλαστικό, το οποίο θεωρούσαν τότε πιο κομψό, παρά το ότι ήταν λιγότερο ευανάγνωστο και μερικές φορές το φως του ήλιου, μπορούσε να προκαλέσει μια ισχυρή λάμψη στο χρώμιο (ενοχλητική έως και επικίνδυνη για τον οδηγό) και ιδιαίτερα σε ένα ανοιχτό κάμπριο.

Το 1948, το Tucker ήταν το πρώτο αυτοκίνητο, που διέθετε επενδεδυμένο κοίλο και όχι επίπεδο ταμπλό.
Μέχρι τη δεκαετία του 1970, ορισμένα μοντέλα διέθεταν και αμπερόμετρο, για την ένδειξη της κατάστασης του συστήματος ηλεκτρικής φόρτισης, το οποίο μετά αντικαταστάθηκε από ένα βολτόμετρο.

Από το 1970 και μετά, ήταν η ευρεία υιοθέτηση των κοίλων ταμπλό, τα οποία διέθεταν την ικανότητα απορρόφησης της ενέργειας, μειώνοντας έτσι την πιθανότητα τραυματισμού σε τυχόν πρόσκρουση και ήταν καλυμμένα συνήθως με αφρό πολυουρεθάνης, ενώ η επιφάνεια ήταν ντυμένη με πολυβινυλοχλωρίδιο (δερματίνη από PVC) ή δέρμα στην περίπτωση των μοντέλων πολυτελείας.
Την δεκαετία του 1980, άρχισαν να εμφανίζονται οι αερόσακοι οδηγού και συνοδηγού σε κάποια πολυτελή αυτοκίνητα και τελικώς την δεκαετία του 1990 καθιερώθηκαν ως στάνταρ εξοπλισμός σε όλα τα μοντέλα. Αυτό οδήγησε σε ριζικούς ανασχεδιασμούς του ταμπλό των νεότερων μοντέλων.

Στα πρώτα μοντέλα με αερόσακο συνοδηγού, υπήρχε ένα εμφανές ορθογώνιο καπάκι στο πάνω μέρος του ταμπλό μπροστά από τον συνοδηγό. Στα νεότερα μοντέλα, ωστόσο, ο αερόσακος συνοδηγού ανοίγει και βγαίνει μέσα από μία στενή λωρίδα κατά μήκος του ταμπλό, η οποία έχει ενσωματωθεί στο συνολικό ντιζάιν, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ορατό εμφανές καπάκι.
Ενώ ο αρχικός πίνακας οργάνων, περιελάμβανε αρχικά μια σειρά απλών χειριστηρίων (π.χ. το τιμόνι, τα χειριστήρια κλιματισμού, τα όργανα για την εμφάνιση της ταχύτητας, της στάθμης καυσίμου και της πίεσης του λαδιού), τα σύγχρονα ταμπλό διαθέτουν μια ευρεία γκάμα μετρητών και οργάνων ελέγχου και πληροφοριών καθώς και συστήματα ψυχαγωγίας.

Τα σύγχρονα ταμπλό, διαθέτουν ταχύμετρο, χιλιομετρητή, μετρητή στάθμης καυσίμου, στροφόμετρο, δείκτη θέσης αλλαγής ταχυτήτων, συστήματα πλοήγησης, προειδοποιητική λυχνία ζώνης ασφαλείας, προειδοποιητική λυχνία χειρόφρενου, σφαλμάτων κινητήρα, ενδεικτικές λυχνίες για χαμηλή κατανάλωση καυσίμου, χαμηλή πίεση λαδιού, χαμηλή πίεση και σφάλματα στα συστήματα αερόσακου (SRS), ντουλαπάκι, αναπτήρα, έξοδο ρεύματος, θύρες USB και πολλά άλλα.

Με την εμφάνιση των VFD, LED και LCD στην αγορά των καταναλωτικών ηλεκτρονικών, ορισμένοι κατασκευαστές χρησιμοποίησαν όργανα με ψηφιακές ενδείξεις για να κάνουν τα αυτοκίνητά τους να εμφανίζονται πιο φουτουριστικά και άλλοι χρησιμοποιούν ένα σύστημα προβολής (επάνω στο ταμπλό), για να προβάλλουν την ταχύτητα του αυτοκινήτου στο παρμπρίζ, μετατρέποντας το σε οθόνη, απομίμηση αυτής των μαχητικών αεροσκαφών, αλλά πολύ λιγότερο σύνθετη.

Εκτός των ταμπλό που εξοπλίζουν τα σύγχρονα αυτοκίνητα, υπάρχει μία ευρεία γκάμα τους, που χρησιμοποιείται σε διάφορες άλλες εφαρμογές, όπως τα αγωνιστικά αυτοκίνητα της Formula 1, τα οποία δεν έχουν χώρο για ταμπλό και έτσι τα όργανα είναι ενσωματωμένα στο κέντρο του τιμονιού.